سفیر سابق کشورمان: صلح واقعی در افغانستان باید قابلیت اجماع سازی داشته باشد - پایگاه خبری دلنگاره

سیاست خارجی 28 سپتامبر 2020

سفیر سابق کشورمان: صلح واقعی در افغانستان باید قابلیت اجماع سازی داشته باشد

به گزارش وبسایت دلنگاره و به نقل از ایسنا سفیر سابق کشورمان در افغانستان ضمن بیان مولفه‌هایی برای به نتیجه رسیدن مذاکرات صلح در افغانستان ابراز کرد: هر صلح واقعی باید برخوردار از دو ویژگی باشد؛ پایدار بوده و در واقع قابلیت اتکا و استمرار و برنامه ریزی داشته باشد و دوم همه طرف‌های داخلی خود را در آن‌ شریک ببینند و در واقع قابلیت اجماع سازی داشته باشد.
سفیر سابق کشورمان: صلح واقعی در افغانستان باید قابلیت اجماع سازی داشته باشد

سفیر سابق کشورمان: صلح واقعی در افغانستان باید قابلیت اجماع سازی داشته باشد

سفیر سابق کشورمان در افغانستان ضمن بیان مولفه‌هایی برای به نتیجه رسیدن مذاکرات صلح در افغانستان ابراز کرد: هر صلح واقعی باید برخوردار از دو ویژگی باشد؛ پایدار بوده و در واقع قابلیت اتکا و استمرار و برنامه ریزی داشته باشد و دوم همه طرف‌های داخلی خود را در آن‌ شریک ببینند و در واقع قابلیت اجماع سازی داشته باشد.

به گزارش ایسنا، محمدرضا بهرامی، سفیر سابق کشورمان در افغانستان در توییتی نوشت: «امروز و در ظرفیت شخصی گفت‌وگوهای خوبی در نشست مذاکرات صلح افغانستان؛ چشم‌اندازها و موانع به اتفاق دکتر مرادیان رئیس انستیو مطالعات استراتژیک افغانستان داشتم.

‏از نظر من هر صلح واقعی باید برخوردار از دو ویژگی باشد؛ پایدار بوده و در واقع قابلیت اتکا و استمرار و برنامه ریزی داشته باشد و دوم همه طرف‌های داخلی خود را در آن‌ شریک ببینند و در واقع قابلیت اجماع سازی داشته باشد».

بهرامی همچنین در توییت دیگری با اشاره به مذاکرات صلح افغانستان نوشت: «به نظرم به نتیجه رسیدن هر روند مذاکراتی ناشی از منازعه مسلحانه نیاز به تحقق ۷ مولفه دارد؛

۱- دو طرف هویت یکدیگر رامورد پذیرش و رسمیت قرار دهند.

۲- دو طرف به عدم امکان پیروزی نظامی باورمند باشند.

۳- دو طرف بپذیرند گذشته قابل مذاکره نبوده و هزینه‌ای است که باید برای صلح پرداخت شود. هر چند مردم هستند که بیشترین آسیب را دیده اند.

۴-  دوطرف در مورد نقطه پایان روند مذاکرات و یا مقصد نهایی مذاکرات توافق داشته باشند.

۵- تعریف مشخص و قابل دسترسی از آتش بس در مراحل مختلف مذاکرات وجود داشته تا امکان اعتمادسازی مهیا گردد.

۶- مکانیزم های نظارتی قابل اتکاء برای استمرار تعهد طرفین تا پایان مذاکرات در دسترس باشد تا نگاه احتمالی ابزاری از مذاکرات دور شود.

۷- ناطر و میانجی مطلوب و برخوردار از حمایت بین‌المللی به روند مذاکرات کمک کند. مشخصا نماینده خاصی از سوی دبیرکل ملل متحد در این‌موضوع که چتر هماهنگ‌کننده طرف‌های بیرونی هم محسوب گردد».

انتهای پیام

منبع